Velen kennen mij misschien nog van mijn zilveren medaille op het WK op de weg, die heroïsche tweede plaats in Parijs-Roubaix, of die overwinning in Luik-Bastenaken-Luik in ’92. Ik was gene trage. Ik was ene die kon afzien, ene die de koers door zijn aderen voelde stromen en zijn smoelen trok als het pijn deed. Ik heb gevochten tegen de wind, tegen de bergen, en tegen de besten. Vandaag zit ik aan de andere kant: ik analyseer de koers op tv en in podcasts. Ik vertel u wat ik zie, en meestal ook direct wat ik dénk. Ik ben geen man van de blabla. Ik ben een man van de koers. Dit jaar neem ik U als reisexpert mee naar de Grand départ van de Tour de France in Spanje. En onthou goed; ik ben geen gids. Ik naast jullie als we wachten bij de start, ik vertel wat er écht gebeurt in dat peloton, en 's avonds drinken we een goed glas wijn terwijl we de voorbije en komende dag analyseren. Geen blabla, maar de koers zoals ze is. Da's koers. We gaan er een lap op geven. Ik heb er goesting in.