Hier heeft de wind zijn eigen reputatie uitgebouwd en binnen de paar dagen begrijp je al snel waarom. In Torres del Paine buigt hij de bomen krom tot zitbanken en duwt hij je bijna letterlijk vooruit op de W-trek. Vijf dagen aan een stuk zal hij je gidsen langsheen de meest unieke uitzichten en tussen granieten torens, die recht uit de aarde lijken opgeschoten. Eerder al zag je hoe Perito Moreno met een knal een stuk ijs in het water liet ploffen; het soort geluid dat je weken later nog hoort bij een stil moment. En zeggen dat helemaal in het begin, in Buenos Aires, er nog gewoon asfalt onder je voeten lag. Je bezocht er fietsend San Telmo, had empanadadeeg tussen je vingers en bedacht je dat die ene tangozanger toch net iets te dichtbij kwam tijdens het diner. Patagonië is een reis en bestemming die zich opbouwt in lagen; van stad tot steppe, van ijs doorheen een storm. En weet dat tegen de tijd dat je in Puerto Natales je rugzak voor de laatste keer zal neerzetten, je als mens een beetje moe zal zijn. Maar dit is een ander soort moe dan wanneer je vertrok en jij werd intussen vooral een ander mens met een rugzak vol nieuwe rijkdom.